| تبليغات | X |
|
عشقت به من اندوه را آموخت ...ومن سالها در انتظار کسی بودم که اندوهگینم سازد....
|
این است قانون ما انسانها
از رز باده می سا زیم
از هیزم اتش
از بوسه ها انسان...
اول:یه جشن یواشکی
۲۳دی۶۶یعنی درست بیست سال پیش یه دختر کوچولو به دنیا اومد که به خاطر اینکه پنجره ی بالای تختش باز بود نزدیک بود بمیره...و خواهرش هنوز اون دختر کوچولو نمرده کلی واسش گریه می کنه...به هر حال این منم زنی تنها در استانه ی فصلی سرد...و خدا رو شکر هنوز زنده ام و دارم تولد بیست و یک سالگیمو جشن میگیرم...
راستش دارم به تابستونای ۱۲،۱۳ سال پیش فکر میکنم...به اون عصر هایی که مامان مجبورمون میکرد به جای رفتن توی کوچه و بازی کردن ویا حداقل تلویزیون دیدن بریم بخوابیمالبته ما یواشکی یه کارایی می کردیم..مثلا برادرم دور از چشم مامان برامون ادامس و شکلات می خرید و زیر لباسش قایم می کرد و ما یواشکی زیر ملافه می خوردیم...مزشون هنوز زیر زبونمه...شیرین و دلهره اور...مثل بیست و یک سالگی...
می خوام تو بیست و یک سالگی قدم بزنم...اواز بخونم ..قصیده هامو زمزمه کنم...می خوام گرمای تابستونای ۷،۸سالگیمو از زیر این همه برفی که نمی دونم امسال از کجا پیداشون شده بیرون بکشم...می خوام سرمو بکنم زیر چادر گل ابیه مامانو یه جشن تولد یواشکی بگیرم..نا همون ادامس ریزا شکلاتایی که شبیه ماهی بودن...
شما هم دعوتین..زیر این چادر گل ابی برای همه جا هست...در ضمن برادرم با دختئ کوچولوش و خواهرم که خالا داره زندگی مستقلش رو دور از ما تجربه می کنه هم دعوتن...
امروز عجیب دلم هوای گلای صورتی و خود رویی رو کرده که دور تا دور خونمون پر بودن..با ساختن اون اداره ی بزرگ و چندین طبقه به جای خونه ی ما پروانه ها هم راشون رو گم کردن...
با اینکه عاشق زمستونم و دوست دارم سر تا سر سال همین طوری برف بیاد اما امروز برای اولین بار و درست روز تولد بیست و یک سالگیم دلم لک زده برای سنگ ریزه های داغ کف حیاطمون....
دوم:یه دسته ی عزاداری
السلام علیک یا ابا عبد الله الحسین(ع)
نمی دونم صدای دسته ی کوچیک من از بین این همه دسته های بزرگ به گوش امام حسین (ع) می رسه یا نه؟؟؟به هر حال این دسته راه افتاده به سمت کربلا...
تقدیم به:
بانو رباب(س)
شاعر بزرگ غزلی کوچک به نام علی اصغر(ع)
شکسته می گذرم از کنار نام شما
شکسته است مگر حرمت امام شما
هنوز در غمتان بی قرار می سوزم
از اتشی که گرفته است در خیام شما
سلام حضرت بانو!شکسته تر شده اید!
کسی نداده مگر پاسخ سلام شما؟
همین که عطر حضورت گذشت از سر دشت
به پا شدند درختان به احترام شما
چقدر کودکتان تشنه و شما بی تاب
مرا ببخش مگر هاجر است نام شما؟
چه دیده اید مگر پشت خیمه ها بانو؟!
که تلخ شد همه ی اب ها به کام شما!!
غزل نخواست به پایان ماجرا برسد...
به احترام غزل های نا تمام شما.....
