تبليغاتX
..:::قصیده اندوه:::..
عشقت به من اندوه را آموخت ...ومن سالها در انتظار کسی بودم که اندوهگینم سازد....
 

                                                        امیدواران

به چه امید دارید؟

تمام جهان به سخنان شما گوش دهند؟؟

گدایان به شما چیزی ببخشند؟؟

گرگان به جای دریدن سیرتان کنند،

و ببرهای درنده،

از شما دعوت کنند تا دندان هاشان را بکشید؟؟                                 

 به اینها امید بسته اید؟!

                                                                " برتولت برشت"

امیدوارم شما به این چیزا امید نبسته باشید!

دنیایی که قرار باشه توش مدام سرمون این ور اون ور بچرخه... که چی؟دیگران چی مگند !به درد موندن نمی خوره...!!!

ما می خوایم واسه خودمون اواز بخونیم...

تنها با هم قدم بزنیم و از هیچ کس نترسیم..

....

ما فقط می خوایم زندگی کنیم و عشق بورزیم.

اینم یه اواز با صدای بلند از من

                            تقدیم به شما

                                              و

                                                تو...

نسیم هر نفست می کشد به هر سویم

صدای  از نفس افتاده  در  هیاهویم

بخواه تا که به  پایت سپر  بیاندازد

کمانکشی که کمین کرده بین ابرویم

شراب بوسه ات و شوکران لبهایت

چه سفره ایست که می گستری فرا رویم

برهنه تر کن ازین صبح شانه هایت را

به شب نشینی شب بافه های گیسویم

دگر به بستر خورشید تن نخواهی داد

اگر شبی بگذاری سری به زانویم

نه با تلنگر باران نه با نوازش باد

که بذر عشقم و با بوسه ی تو می رویم

                 تا اوازی دیگر...

 

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه 8 آذر1386ساعت 10:33 بعد از ظهر  توسط زهرا آقامیری  |