| تبليغات | X |
|
عشقت به من اندوه را آموخت ...ومن سالها در انتظار کسی بودم که اندوهگینم سازد....
|
زمان چاره نا پذیر عشق فرا میرسد...
و دریا ماهیانی را که در انظارشان نبودی
بر سینه ات خواهد ریخت....
نزار قبانی
نزار قبانی در ۳۱ مارس (اول فروردین)۱۹۲۳در خانه ای قدیمی در دمشق به دنیا امد."وقتی من به دنیا امدم زمین در حال ولادت بود و بهار اماده میشد که جامه های سبز خود را بگشاید.زمین و مادرم در یک زمان حامله شدند...و نیز در یک زمان وضع حمل کردند."
در ۱۹۴۴اولین کتاب خود را به نام زن سبزه به من گفت با سرمایه ی خود در ۳۰۰نسخه به چاپ رساند."در یک لحظه تاریخ عرب بر ضد من به پا خواست و نیز تاریخ پرستان به حرکت در امدند ،کتاب را به کلی رد کردند و عنوان ،محتوی حتی رنگ کاغذ و تصویر پشت جلد انرا نپذیرفتند."
علت اصلی مخالفت با نزار این بود که او به مقوله ی عشق پرداخته بود،ان هم از دیدگاهی کاملا متفاوت. عشقی که در ان رهایی و مرتبت انسانی ،احترام متقابل و ایثار دو جانبه در اوج ازادی و بدو ن ترس از سنت ها و گزمه ها موج می زد."...ما با ترس عاشق می شدیم،با ترس به وعده گاه های خود میرفتیم ، با ترس عشق می ورزیدیم وبا ترس می نوشتیم .وقتی انسان دزدکی عاشق شود و زن به یک پاره گوشت بدل گردد که با ناخن تناولش می کنیم جنبه ی معنوی ونیز صورت انسانی راز و نیاز عاشقانه از بین می رود و غزل به صورت رقصی وحشیانه به دور کشته ای بی جان در می اید."
شعر نزار قبانی شعر انسانی است و درست به این سبب در مفهوم وسیع تر متعهد است . او از بی عدالتی ها و رنج و تحقیر انسانها درد می کشد .با انها ستیز میکند .اشعار عاشقانه ی او در اوج خود متعهد است و شعر های سیاسی اش در نهایت عاشقانه است.زیرا شور و اشتیاق او برای بهروزی انسان و خشم و نفرت او از پدید اورندگان تیره روزی ،مایه ی اصلی این اشعار است.
نزار پس از اینکه از دنیای سیاست کناره گرفت،در بیروت اقامت کرد و انتشارات نزار قبانی را تآسیس کرد. و با بلقیس الراوی که اموزگاری عرب بود ازدواج کرد.بلقیس ،محبوب اکثر شعرهای عاشقانه ی او ،در حادثه ی بمب گذاری ۱۹۸۱ بیروت کشته شد و مرگ او تآثیری عمیق در اشعار بعدی او به جا گذاشت.
نزار در زمان حیات خود جوایز فراوانی از محافل ادبی دریافت کرد .کتاب های او به زبان های زیادی ترجمه شد و با شمارگان بالا به فروش میرود.
نزار قبانی سرانجام در ۳۰ اوریل ۱۹۹۸ در لندن از دنیا رفت.جنازه ی وی به دستور رییس جمهور سوریه با احترام نظامی و تشریفات رسمی بر دوش هزاران نفر از دوستداران شعرش در دمشق ،زادگاه او به خاک سپرده شد.
یاد آوری
کجایی؟ بانو جان!
کجایی که رد چشمان تو را بر هیچ نقشه ای نمی یابم!
کجایی که نشانت در مسافر خانه های کنار هیچ جاده ای نیست!
چیزی از تو به یاد ندارم...
کجای این جهانی؟
در این دم چه میکنی ؟
در قلبت چه میگذرد؟
ایا تو نیز ایمانت را به تمام خدایان،
و تمام ایین ها از دست داده ای؟
ایا مانند گذشته عاشقی و به شعر می اندیشی؟
ایا ارزومند ارزویی هنوز؟
یا جنگ برگ و گل و خوشه هایت را لگد کوب کرده است؟
این جنگ مارا به هیولا بدل کرد و اشیای درونمان را از بین برد!!
اکنون پرسش من اینست:
ایا انسان میتواند دیگر بار
به عشق های بزرگ و جاودانه دست یابد؟
اگر پرسش من به یاوه می ماند پاسخ نگو...
عشق من!
تنها دل نگران انم که تو و چشمان تو ازاد و رها باشید!
منبع:
جهان در بوسه های ما زاده میشود،ترجمه ی یغما گلرویی
در بندر ابی چشمانت،ترجمه ی احمد پوری
اگر پنهان نمي کردي دل دريا نشينت را
به طغيان مي کشاندي رود هاي سر زمينت را
من از اين سوي ايوان چشم در چشم تو مي دوزم
ببار اي اسمان وقتي که مي بوسم زمينت را..
من از بي تابي اين سرزمين خشک فهميدم
خراسان ميکشد بر شانه اه اتشينت را...
شبي انگور هاي تلخ کام تشنه نوشيدند
دو جام شربت از لب هاي مستي افرينت را
اگر مي شد که سر بالا بگيرم از گريبانم
به هر شکلي که باشد ميگرفتم استينت را..
منم ان بچه اهويي که هر شب خواب مي بينم
که دارم گل به گل بو مي کشم دشت جبينت را...
امسال تابستون واسه امام رضا يه مهمون گذاشتيم و اومديم....
دلم خيلي هواشو کرده...
هر کجا هست خدايا به سلامت دارش....
