برادرم میگه:"ببند در این وبتو..تو که هیچی نمی گی..حرفی نداری..."

از اون روز دارم به این قضیه فکر می کنم که ایا من واقعا حرفی واسه ی گفتن ندارم..یا نمی خوام حرف بزنم ...یا نمی تونم حرف بزنم...یا وقتش رو ندارم این وب لعنتی رو به روز کنم...یا حوصله ندارم...یا ...

این روزا خیلی گیج می زنم...

خوش به حال اونایی که سکوت هاشون یا "سرشار از سخنان ناگفته است"..یا یه جور مبارزه است...یا اونقدر حرف زدن که سکوتشون از فریاد بلند تره...

این روزها یا از خیلی روزهاست که دیگه شعر سراغی از من نگرفته....گاهی فقط هوایی میشم

بهمن امسال امتحان فوق دارم و ترجیح می دم سرمو تو لاک خودم فرو کنم و فقط درس بخونم هرچند این تنها ارامش کوچکیست برای من..

۱۶ ،۱۷ سالگی که تازه وارد دنیای شعر شده بودم هنوز از خیلی از دغدغه ها دور بودم....و اگر هر از گاهی حرفی یا سخنی میشد یا بهانه هایی(..)که بماند..می خندیدم..می خندیدم...

حالا ۵،۶ سال از اون روزها می گذره...هنوز باید خندید...

حالا می فهمم شعر از تمام حاشیه هایی که بهش نسبت میدن جداست..از همایش ها..از انجمن ها..از انتشارات ها..از ارشاد و سانسور هایش..از نمایش گاه کتاب ..حتی از شاعر ها..

شعر برای خودش زندگی میکنه..و مثل خداست ...."بلند اوازه ی بی نام"

در شهر خاصی نیست...بارگاه و تاج و تخت نداره...دفتر نداره..تلفن نداره..میل نداره و هیچ چیزی که کسی بتونه ثابت کنه پیشش بوده و مستقیماّ حرفی رو به اون زده...

با تمام اینهمه...

انجمن نرفتن و شعر نگفتن و وبلاگ به روز نکردن دلیل دلزدگی از شعر نیست..دلیلش ارامشی بود که کم کم داشت از من دور و دور تر می شد...

این روزها خیلی چیزها رو دارم مثل این وبلاگ می بوسم و کنار میذارم...به خاطر ارامش..به خاطر شعر.

دل خوشی هم از اتفاق های این روزها ندارم..و اگه خیلی چیزها واسم مهم نبود شاید...

یه خاطره از همین روزهای نزدیک:"روز پنجم نمایشگاه کتاب بود که تصمیم گرفتم برم یه چرخی در نمایشگاه بزنم

چون دانشجوی این مملکت زشت نیست که در این کار فرهنگیه! بزرگ شرکت نکنه! خلاصه سراغ چند تا انتشارات رفتم و لیست کتاب هاشون رو گرفتم...

دنبال یک انتشارات میگشتم و هی بالا رفتم و پایین اومدم هی چپ هی راست..کم کم داشتم به خودم شک می کردم که نکنه حروف الفبا را بلد نیستم..تصمیم گرفتم از یک نفر بپرسم...

خوب غرفه ی مورد نظر رو جمع کرده بودن!!

خوب استاد گرامی اقای موسوی دلم می خواست ببینمتون و کتابتون رو بخونم اما مثل اینکه یک عده دلشان نمی خواست و من خیلی وقته که یاد گرفتم مهم نیست من دلم چه بخواهد...مهم نیست حق چیست ..مهم نیست درست کدامست...فقط باید بی خیال شد و سراغ غرفه ی بعدی را گرفت..

۱:مرحوم نجمه زارع

چه کسی باور می کند

که شما نیستید

و من به سوی شما

برای خودم حرف می زنم...

              همچون ابی بی گیاه در فصل زمستان....

                                                                         "شمس لنگرودی"

شعری برای ظهور...نه برای سکوت...

در من سری اندیشه ی طغیان گری دارد           یارش در اغوش و خیال دیگری دارد

شب ازدحام روشن فانوس ها در من               خاکستر زاینده ی ققنوس ها در من

دیوار های شهر جانی تازه می خواهند             ویرانه ها از من جهانی تازه می خواهند

 باید ببندم زخم اواز دهانم را                           تا نعره اش در هم نکوباند جهانم را

از دست های نا توان من چه می خواهند          از باغبان سوخته خرمن چه می خواهند

بیهوده می گردند در من تکیه گاهی نیست        جز انکه از من دست بردارند راهی نیست

بگذار از یک رنج نا محدود بنویسم                     از انتظار شهر بی موعود بنویسم

 از دشت خاکستر نشین سرد و بی برکت         جان کندن پروانه ها در پیله ی حسرت

 شب کاروان زنگیان را با خود اورده است           اینگونه بر صبحی دگر اغوش وا کرده است

اواز را با لهجه ی فریاد باید خواند                       ویران تر از این هرچه باداباد باید خواند

بگذار از خوابی پریشان پرده بر دارم                   از اخرین تصنیف باران پرده بردارم

بنویسم از مردی که در دستم چراغی کاشت      صبحی که بر دفترچه ی شعرم قدم برداشت

از ناگهان باورش دیوانه ام کرده است                 مردی که از افسانه هایم سردر اورده است

بوی خوش گیسویش از پیراهنم رد شد              دیگر زنی ار من پریشان تر نخواهد شد

بگذار موی انتظار اشفته تر باشد                        بر گرده ی عریان ما شلاق تر باشد

موعود از فصل گل و ایینه می اید                        مثل نفس از گرمگاه سینه می اید

تقدیر سرسبز بهاری زیر باران است                    چون افتاب نا بهنکام زمستان است

موعود من پیغمبر اواز و لبخند است                    شرح تبسم های پنهان خداوند است

 نبض نفس هایش مکرر می شود یک روز            ایینه ای چندین برابر می شود یک روز

 شاید همین امروز و فردا زود تر شاید                   من مطمئن هستم که او یک روز می اید

                                                                                   تاریخ سرایش زمستان ۸۵