عشق را مجالی نیست

حتئ انقدر که بگوید

برائ چه دوستت دارد...

                                     "احمد شاملو"

دیگران نه... اما تو خوب می دانئ که اینروزها چقدر با تنهایی خو گرفته ام ...

و درین گستره ی بی مرز در جست و جوی چه می گردم...

می دانم که دیگر کسی به اندوه نمی اندیشد ،اما من یقین دارم اندوه انسانیست که پرواز را باور داشت

و هرروز در ارزوی بالهایی طلایی تا شباهنگام به اسمان خیره می شد...

"سروش به او وعده ی لبخند داد "

او روز ها به اسمان خیره ماند اما درست در اخرین روز ناامید شد و هنوز با اینکه سالها گذشته است 

از گریستن باز نایستاده است...

اندوه فرزند تنهایی است

"سروش به او وعده ی لبخند داد "

اما...

و این قصیده ای تازه:

                   در جست و جوی چه هستی در من

                   چه می خواهی

                   از چوپانی که یک شب اواز خواندن را فراموش کرد

                   و فلوتش

                   خنجری شد

                   که در میانه ی گله فرود امد

                   چه می ماند

                   از دختری که ابستن فرزندیست

                   که در گهواره سخن نخواهد گفت

                   و پیراهنش بوی مسافر خانه های شلوغ را می دهد

                   در جست و جوی کدام پنهایی

                   وقتی ترانه هایم را روی دست می گیرم و  

                   در خیابان قدم می زنم

                   من ان نیستم که تو می خواهی و می جویی

                   و لبخند هایم چیزی را عوض نمی کند

                   *

                   دریا پشت صخره ها پنهان می شود

                   و ملوانان سر شکسته

                   کشتی به ساحل می کشند و میمیرند